Μια μέρα χωρίς αγκαλίτσα.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι μήπως είμαι εθισμένη στην μικρή μου Σταυρούλα.  Μέχρι την Παρασκευή θα έλεγα πως όχι. Δεν θέλω να είμαι μια μαμά που δεν έχει άλλη ζωή έκτος από το παιδί.  Κάθε φορά που το σκεφτόμουν αυτό έλεγα στον εαυτό μου πως η Σταυρούλα μου είναι ακόμη πολύ μικρή και πως είναι λογικό να ασχολούμαι 24 ώρες την ημέρα με αυτή.  Την άφηνα βέβαια λίγο στον μπαμπά της, στην μαμά μου και στον αδερφό μου αλλά αυτό ήταν για μερικές ώρες το πολύ.  Ποτέ δεν την είχα αποχωριστεί ολόκληρη μέρα.  Για να είμαι πιο ακριβής, ποτέ δεν είχε περάσει ολόκληρη μέρα χωρίς να την πάρω αγκαλιά. Μέχρι την Παρασκευή.

Την Παρασκευή πήγα να κάνω μια εξέταση που έπρεπε να μην πάρω αγκαλιά την μικρή μου την υπόλοιπη μέρα και τότε κατάλαβα το πόσο εθισμένη είμαι στις αγκαλίτσες της Σταυρούλας μου. Ήταν η πρώτη μέρα στους 6 περίπου μήνες που δεν είχα αυτή την πολύτιμη επαφή με την μικρή μου.  Ήταν δίπλα μου, στην αγκαλιά της μαμάς μου άπλωνε τα μικρά χαριτωμένα της χεράκια να την πάρω και εγώ έλιωνα.  Τότε κατάλαβα πως πλέον οι αγκαλίτσες της μικρής μου είναι τόσες απαραίτητες κάθε μέρα όσο και ένα φλυτζάνι καφέ. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτό αλλά η μέρα σου δεν θα  έχει την ίδια ενέργεια και διάθεση.

Ελπίζω να μην ακολουθήσουν άλλες τέτοιες μέρες γιατί θα αρχίσω να έχω σημάδια στέρησης. 

Προϋπηρεσία 5&1/2 μηνών...

Εδώ και πεντέμισι  μήνες η ζωή μας άλλαξε, προς το καλύτερο. Για να ακριβολογώ, εδώ και πεντέμισι μήνες η ζωή μας απόκτησε επιτέλους ουσιαστικό ενδιαφέρον.  Όλα πλέον περιστρέφονται γύρω από την μικρή μας Σταυρούλα. Έτσι και εγώ είμαι η μαμά της Σταυρούλας.  Όλοι οι προηγούμενοι ρόλοι μου έρχονται σε δεύτερη και τρίτη μοίρα.  Τώρα 24 ώρες την ημέρα, 7 μέρες την εβδομάδα είμαι μια μαμά. Μια μαμά πλήρους απασχόλησης. Και όπως όλες οι απαιτητικές δουλειές  είναι καλοπληρωμένες  έτσι και η δική μου είναι η πιο καλοπληρωμένη δουλεία του κόσμου καθώς η αμοιβή μου είναι οι αγκαλιές, τα χαμόγελα, η ευτυχία και η γαλήνη που μου προσφέρει το μικρό μου πλασματάκι.

Αυτή η μικρή αγκαλίτσα, το γεμάτο ζωή και πονηρία βλέμμα και το γελάκι της Σταυρουλίτσας μου είναι η κινητήρια δύναμη μου όταν έρχονται στιγμές που οι δυνάμεις εξαντλούνται.  Ευτυχώς για μένα  η κούραση είναι σωματική, τα ψυχικά μου αποθέματα γεμίζουν όλο και περισσότερο κάθε στιγμή που περνάω με την μικρή μου . Έτσι πολλές φόρες όταν νιώθω να πονάνε τα πάντα, αρχίζω να τραγουδάω τα αγαπημένα μας τραγουδάκια και όλα σιγά σιγά βελτιώνονται. Εντάξει και κανένα παυσίπονο βοηθάει που και που. 

Έτσι οι πρώτοι μήνες στην νέα συναρπαστική πλήρους απασχόλησης δουλεία όχι μόνο ήταν αποδοτικοί αλλά νομίζω πως ήταν καθοριστικοί για τα επόμενα χρόνια που ακολουθούν.

Καλήμερα,

από την μαμά της Σταυρούλας :)