Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι μήπως είμαι εθισμένη στην μικρή μου Σταυρούλα. Μέχρι την Παρασκευή θα έλεγα πως όχι. Δεν θέλω να είμαι μια μαμά που δεν έχει άλλη ζωή έκτος από το παιδί. Κάθε φορά που το σκεφτόμουν αυτό έλεγα στον εαυτό μου πως η Σταυρούλα μου είναι ακόμη πολύ μικρή και πως είναι λογικό να ασχολούμαι 24 ώρες την ημέρα με αυτή. Την άφηνα βέβαια λίγο στον μπαμπά της, στην μαμά μου και στον αδερφό μου αλλά αυτό ήταν για μερικές ώρες το πολύ. Ποτέ δεν την είχα αποχωριστεί ολόκληρη μέρα. Για να είμαι πιο ακριβής, ποτέ δεν είχε περάσει ολόκληρη μέρα χωρίς να την πάρω αγκαλιά. Μέχρι την Παρασκευή.
Την Παρασκευή πήγα να κάνω μια εξέταση που έπρεπε να μην πάρω αγκαλιά την μικρή μου την υπόλοιπη μέρα και τότε κατάλαβα το πόσο εθισμένη είμαι στις αγκαλίτσες της Σταυρούλας μου. Ήταν η πρώτη μέρα στους 6 περίπου μήνες που δεν είχα αυτή την πολύτιμη επαφή με την μικρή μου. Ήταν δίπλα μου, στην αγκαλιά της μαμάς μου άπλωνε τα μικρά χαριτωμένα της χεράκια να την πάρω και εγώ έλιωνα. Τότε κατάλαβα πως πλέον οι αγκαλίτσες της μικρής μου είναι τόσες απαραίτητες κάθε μέρα όσο και ένα φλυτζάνι καφέ. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτό αλλά η μέρα σου δεν θα έχει την ίδια ενέργεια και διάθεση.
Ελπίζω να μην ακολουθήσουν άλλες τέτοιες μέρες γιατί θα αρχίσω να έχω σημάδια στέρησης.
Την Παρασκευή πήγα να κάνω μια εξέταση που έπρεπε να μην πάρω αγκαλιά την μικρή μου την υπόλοιπη μέρα και τότε κατάλαβα το πόσο εθισμένη είμαι στις αγκαλίτσες της Σταυρούλας μου. Ήταν η πρώτη μέρα στους 6 περίπου μήνες που δεν είχα αυτή την πολύτιμη επαφή με την μικρή μου. Ήταν δίπλα μου, στην αγκαλιά της μαμάς μου άπλωνε τα μικρά χαριτωμένα της χεράκια να την πάρω και εγώ έλιωνα. Τότε κατάλαβα πως πλέον οι αγκαλίτσες της μικρής μου είναι τόσες απαραίτητες κάθε μέρα όσο και ένα φλυτζάνι καφέ. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτό αλλά η μέρα σου δεν θα έχει την ίδια ενέργεια και διάθεση.
Ελπίζω να μην ακολουθήσουν άλλες τέτοιες μέρες γιατί θα αρχίσω να έχω σημάδια στέρησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου