Η μικρή μας Σταυρούλα απόκτησε την Πέμπτη το πρώτο της δοντάκι!!! Οι μέρες που προηγήθηκαν ήταν ανήσυχες με λίγη γκρίνια και πολλές αγκαλίες από την μαμά και τον θείο. Και όλοι νομίζαμε ότι το μικρό μας είχε αρχισει να στενοχωριέται που χειμωνιάζει και δεν προλαβαίνουμε να το πηγαινούμε πολλές βόλτες. Για αυτό και κάθε μεσημέρι αναβάλαμε την μεσιμεριανή μας ξεκούραση και πηγαίναμε βόλτες.
Στις βόλτες η Σταυρούλα ηρεμούσε, χάζευε γύρω γύρω και ξεχνούσε την ακατανίκητη διάθεση της να δαγκώσει τα πάντα. Όταν βέβαια γυρνάγαμε σπίτι τίποτα δεν γλίτωνα από τα σαγόνια της.
Ώσπου την Πέμπτη αυτή η ανάγκη της να δαγκώνει τα πάντα κορυφώθηκε. Δάγκωνε με μανία ένα μασητικό, την πιπίλα της, το καρότσι, όλα τα κουκλάκια μέσα στο πάρκο της, τον ώμο και το πρόσωπο της μαμάς. Δάγκωνε και δαγκώνε και δεν μπορούσε να κοιμήθει όλη την μέρα παρόλη την εξάντληση της. Το βράδυ την ώρα που έπινε το γάλα της άρχισε να δαγκώνει την πιπίλα του μπιμπερό επίμονα. Τότε και μόνο τότε κατάλαβα η νέα μάνα ότι κάτι φοβερό είχε συμβεί στο στόμα της μικρής μου.
Το μπροστίνο κάτω αριστερό δοντάκι είχε σκάσει μύτη. Η μικρή μας πλέον δεν ήταν φαφούτα. Το πρώτο μας δόντι ήταν γεγονός και η χαρά της μάμας και του μπαμπά μεγάλη!! Ακολούθησαν τηλέφωνα στους παπούδες για το μεγαλό γεγονός. Η μικρή ηρέμησε την επόμενη μέρα.
Και εμείς είχαμε χαρεί για το πρώτο της δόντι τόσο πολύ! Χαρήκαμε για κάτι που από εδώ και μπρος θα προκάλει πόνο στο παιδί μας αλλά και πολύ μεγάλη ευχαρίστηση, γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται από το να μπορείς να ξεκοκαλίσεις μια μπριζόλα!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου